Zo'n mooi beroep
2019-05-28

Ik open de deur en mijn blik valt eerst op de prachtige bos bloemen. ‘Voor jou!’ Vanachter de bos kijken een paar stralende ogen mij aan. ‘Wat ontzettend lief; waar heb ik dit aan te danken’? ‘Dankzij jou heb ik mijn leven weer terug’. Meteen ga ik terug in mijn herinnering een jaar geleden toen ze hier binnenstapte. Ze had allerlei vage lichamelijke klachten (moe, vaak hoofdpijn, darmklachten) en ook psychisch zat ze niet lekker in haar vel (piekeren, concentratieproblemen, beetje down). Ze gaf aan het helemaal zat te zijn; afvallen wilde maar niet lukken, ze was hoofdsponsor van de sportschool, ze baalde van de druk op haar werk enz. Ze was nieuwsgierig naar de combinatie aanpak van massage en therapeutische gesprekken omdat ze wel eens iets anders wilde proberen. Mijn eerste vraag destijds was de vraag wat ze bij mij hoopte te bereiken. ‘Ik wil gewoon weer mezelf zijn en me lekker voelen in mijn vel’.

We zijn toen op zoek gegaan naar die momenten waarop ze nog wel zichzelf was en waar ze zich goed bij voelde. Iedere sessie lag de nadruk op wat wél werkte en daar werden de te nemen stappen op afgestemd. Tijdens de massages voelde ze waar de pijnpunten lagen en kreeg ze inzicht in waar haar lichaam om vroeg. Ze kwam erachter dat ze anderen best om hulp kon vragen. Ook ging ze haar leven makkelijker maken op bepaalde gebieden (boodschappen thuis laten bezorgen; kinderen en man taken laten doen; minder vaak naar haar moeder enz.). De tijdwinst gebruikte ze voor zichzelf. Ze ging een uurtje naar de yoga, wandelen in haar pauze, leuke dingen doen met haar man en vriendinnen en meer van die dingen die haar energie opleverde. Stapje voor stapje kwamen er positieve veranderingen: door het bewegen en de buitenlucht voelde ze zich fitter, ze raakte zelfs ongemerkt een paar kilo’s kwijt, ze leerde van zichzelf te houden zoals ze is, de relatie met man en kinderen verbeterde, ze ging in gesprek met haar leidinggevende en bepaalde taken werden overgedragen aan een ander waardoor ze weer met plezier naar haar werk ging, de hoofdpijn- en darmklachten werden beduidend minder en ze ontdekte dat die samenhingen met haar gemoedstoestand. Ze werd weerbaarder en kon minder goede momenten in haar leven beter aan.

Dankbaar neem ik de bos bloemen in ontvangst en geef haar een knuffel. ‘Jij hebt zelf het meeste werk gedaan’, zeg ik. ‘Weet ik’, zegt ze, ‘ik heb dan ook dezelfde bos voor mezelf gekocht’.

Dan weet ik weer waarom ik dit beroep heb gekozen. Dit geeft mijn dag extra kleur…